Yaramazlık: Bir Öğrencinin Hikayesi
İlkokul ve ortaokul yıllarında öğretmenlerden çok dayak yiyen bir öğrenciydim. Dördüncü sınıfta cengiz diye bir öğretmenimiz vardı, ben yaramazlık yapınca beni tahtaya kaldırıp elini açıp sağ yanağıma tarif edemeyeceğim bir hızla tokat atıp tek ayak üstünde durmamı istiyordu. Benim zoruma giden şey sadece dayak yemek değil arkadaşlarımın önünde dayak yemekti. Onca dayağa rağmen akıllanmıyordum önceki bölümde anlattığım gibi garip bir çocuktum. Ben dayak yiyince genellikle ağlamıyordum ve arkadaşlar arasında " yılmaz ağlamaz " diye anılıyordum. Geçmişe bakıyorum da ne garip şeyler yaşamışım. Neyse dayak konusu açılmışken bir anı aklıma geldi onu anlatmak istiyorum. Japon insanlarına benzeyen bir öğretmen vardı. -Bu kanaate tahmin edeceğiniz üzere gözünün çekik olmasından varmıştık- Arabasının anahtarını çaldığımı hatırlıyorum, cebindeki bilye şeklinde olan renkli sakızları alıp yediğimi hatırlıyorum. İşte bu öğretmen hakkında bir şey duydum arkadaşlardan. Bu öğretmen bir öğrencisine çok sinirlenip tokat atmış ve öğretmenler odasına gidip ağlamış çünkü hayatında ilk defa bir öğrenciye tokat atmış. Bizim cengiz hocayı düşünüyordum da her Allah'ın günü dayak atıyor bana bir kere ağladığını görmedim duymadım bilmiyorum. Ben çok mu yaramaz bir çocuktum? Heralde öyleydim yoksa niye dayak yiyeyim ki? Yaramazlık konusu açılmışken bir şeyden daha bahsetmek istiyorum. Önceki bölüm de köyü çok seviyorum gibi şeyler söylemiştim ancak köy beni seviyor mu? Muamma. Köyde de farklı biri değildim yani orda da yaramazdım. Halalarım ben yaramazlık yapınca bana kızarlardı ve ben her yıl köye gittiğim de şöyle düşünüyordum: " Acaba bu yıl olgunlaştım mı? " Bu soruyu kendime soruyordum. Bu sefer halalarım bana kızmayacak, yaramazlık yapmayacam diyordum kendimce ama tam tersi oluyordu maalesef. Şuan 18 yaşımdayım ve ben sadece bu yıl köye gittiğim zaman kendimi olgun hissediyordum. Aslında sadece yaramaz olan ben değildim. Köye gittiğim zaman köyde kuzenlerim de varsa o zaman evde kıyamet kopuyordu lakin sadece ben olursam -çocuk olarak- işte o zaman ev sakin oluyordu. Demek ki yaramaz olmamı belirleyen en önemli etken kuzenlerim imiş. Yani ben başkalarını görünce, başkalarıyla konuşunca yaramaz oluyormuşum ama yalnız kaldığım zaman çok sakinmişim bunu anladım. Her neyse işte biraz da ilkokul yıllarımın bir günün de yaşadığım bir olayı anlatayım size. Genellikle hatta her zaman okula gitmem için annem beni uyandırır, annem beni hazırlar, annem yemeğimi verir. Kısacası her şeyimle annem ilgilenir. Bir gün annemin hastaneye gitmesi gerektiği için beni babama emanet etti. Saat 12:00'de okul başlıyor ancak babam o saatte yatağında uyuyor. Ben de babamdan korkan birisi olduğum için onu uykusundan kaldırmıyordum ve uyanmasını bekliyordum. Bekle bekle saat 13:00'ü bulmuştu bile. Babam o saatte kalkınca geç olduğunu anlayıp elime bir kaç TL para sıkıştırıp döner almamı söyledi. Ben de evden çıkıp okula doğru yürüdüm. Okulun yanında dönerci vardı ordan döner alıp çantama koydum ve ardından okula girip sınıfa doğru yürüdüm. Sınıfta kendi masama oturdum. Öğretmeni bekledim ve öğretmen içeri girdi. Birkaç saat sonra yemek molası verdik. Ben çantamda ki döneri çıkarıp yedim. Döner bitince yemek molası da bitti ama ben kendimi çok kötü hissediyordum. Kötü olduğumu öğretmenime iletmek için onun masasına doğru yürüdüm ve ağzımda k harfi çıkmadan yoklama defterine doğru kustum. Öğretmenim hamile olunca kokuya dayanamayıp tüm sınıfın dışarı çıkmasını istedi. Dışarı çıktık ve öğretmen anneme haber vermişti bile. Annem geldi beni almaya ve beni alıp eve götürdü. Bu arada kusmamdaki tek sebep döner yemek değildi. Arkadaşım abur cubur vermişti bana büyük ihtimalle ondan oldu. İşte annem önce babama kızdı -hem beni okula geç gönderdiği için hem de zararlı yiyecek alacağım parayı verdiği için- sonra da bana kızdı neden o pis şeyleri yedim diye. Burda şunu anladım annenin eksikliği hiç bir şekilde kapanmıyor. İyi ki varsın annem. Bu arada anneme çok bağlı bir insanım ve bence her çocuk annesine bağlı olmalı. -eğer benim gibi süper bir anneye sahipse tabii- Bu bölümde yaramazlık anılarımdan bahsettim fakat hiç pişman değilim ve iyi ki yaşamışım diyorum. İyi ki yılmaz diye bir karakter var diyorum. Hayatımdan gerçekten memnunum. Çok güzel şeyler yaşadım tamam kötü şeyler de oldu ama ben kötü şeylere tecrübe dedim sadece o kadar. Her zaman bardağın dolu tarafına bakmaya çalıştım. Eğer bardak boş ise ben gözümü kapatıp bardağın dolu olduğunu hayal edip kendimi öyle avuturdum. Bu hayata belki de bir defa geliyoruz ve hep mutlu olmaya bakalım. Yeri gelir üzülürüz ancak ileriye bakalım.
-bence-
Yorumlar
Yorum Gönder