Ana içeriğe atla

Benim Hayat Hikayelerim ( Dördüncü Bölüm )

Çocuklukta İlk Aşk

Ortaokul yıllarımda, hayatımda ilk kez kalbimin çarptığını hissettiğim biriyle tanıştım… Aslında tanışmadım bile, ama onu ilk gördüğüm an içimde bir şeylerin değiştiğini çok net hatırlıyorum. Sanki zaman bir anda yavaşladı, çevremdeki sesler silindi, her şey flulaştı ve sadece o kaldı. Gözlerim onu gördüğü anda, kalbim farklı bir ritme büründü. O kadar farklı bir havası vardı ki… Ne olduğunu o zamanlar anlamasam da, hissettiklerimin sıradan bir beğeni olmadığını biliyordum. Bu, saf bir aşktı.

Teneffüslerde sadece onun yanından geçebilmek için yollarımı değiştirirdim. Sınıf defterini dağıtırken onun sınıfına geldiğim an, içimi tarifsiz bir heyecan sarardı. Ellerim titrerdi, kalbim göğsümden çıkacak gibi atardı. Onunla göz göze geldiğimiz o birkaç saniyelik anlar, günümün en kıymetli anısı olurdu. Belki hiç konuşmadık, belki adımı bile bilmiyordu… Ama ben onu gerçekten seviyordum. Sessizce, uzaktan, kalbimde büyüyen bir sevgiyle.

İlk kez böyle hissetmiştim. Çocuksu değildi bu his, tam aksine o yaşımda bile ruhuma dokunuyordu. Onu düşündüğümde içim ısınıyordu, sanki hayat daha anlamlı geliyordu. Belki de bu yüzden onu hiç unutamadım. Yıllar geçti… Yeni yüzler gördüm, yeni insanlar tanıdım… Ama onun yeri hep ayrı kaldı. Hâlâ aklıma geldiğinde içimde o eski çarpıntıyı hissedebiliyorum.

Bu aşk belki yaşanmadı ama yaşattığı duygular gerçekti. Ve bazen en dokunaklı hikâyeler, hiç başlamamış olanlardır…

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Benim Hayat Hikayelerim ( İkinci Bölüm )

 Yaramazlık: Bir Öğrencinin Hikayesi İlkokul ve ortaokul yıllarında öğretmenlerden çok dayak yiyen bir öğrenciydim. Dördüncü sınıfta cengiz diye bir öğretmenimiz vardı, ben yaramazlık yapınca beni tahtaya kaldırıp elini açıp sağ yanağıma tarif edemeyeceğim bir hızla tokat atıp tek ayak üstünde durmamı istiyordu. Benim zoruma giden şey sadece dayak yemek değil arkadaşlarımın önünde dayak yemekti. Onca dayağa rağmen akıllanmıyordum önceki bölümde anlattığım gibi garip bir çocuktum. Ben dayak yiyince genellikle ağlamıyordum ve arkadaşlar arasında " yılmaz ağlamaz " diye anılıyordum. Geçmişe bakıyorum da ne garip şeyler yaşamışım. Neyse dayak konusu açılmışken bir anı aklıma geldi onu anlatmak istiyorum. Japon insanlarına benzeyen bir öğretmen vardı. -Bu kanaate tahmin edeceğiniz üzere gözünün çekik olmasından varmıştık- Arabasının anahtarını çaldığımı hatırlıyorum, cebindeki bilye şeklinde olan renkli sakızları alıp yediğimi hatırlıyorum. İşte bu öğretmen hakkında bir şey duydum...

Benim Hayat Hikayelerim ( Üçüncü Bölüm )

Kendine Güven Biliyor musunuz ben her zaman uzun biriydim. İlkokulda , ortaokulda , lisede hiçbir zaman okulun en uzun çocuğu ünvanını kimseye kaptırmadım. Okul çağlarımda bir günüm bile " sen çok uzunsun " cümlesini duymadan geçmedi. Dolmuşa binerken tavana kafam çarpsa da , ayakkabı bulmak zor olsa da veya insanlardan " sen çok uzunsun " lafını duymaktan sıkılsam da ben boyumu seviyorum. Belki de öz güvenli biri olmamda ki en büyük etken boyumdur. Tamam ben de biliyorum devede de boy var lafını fakat ben beni değerlendirdiğim zaman kendimde öz güvenliğin sembolü olarak görüyorum boyumu. Şöyle bir özelliğim de var kimsenin ne dediği umrumda değil. Örnek verecek olursam bir şeye bin kişi doğru diyorsa ve ben yanlış olduğunu düşünüyorsam kimse benim bu kararımı etkileyemez. Bunla ilgili asil slang lakaplı rapçinin " bana malı ver " şarkısındaki bir sözü anlattıklarımı tamamen karşılıyor. İşte o söz: " istediğimi yaparken düşünmedim sonunu kim ne der ne...

Benim Hayat Hikayelerim ( On Dördüncü Bölüm )

Bursluluk ve LGS Sınavı Sürecim 5. sınıfta ilk kez bursluluk sınavına girecektim. Takdir belgesi almış olmanın verdiği rahatlık üzerime çökmüştü. Belki de o yaşta “Ben her şeyi biliyorum” havasındaydım. Bu yüzden sınava özel bir hazırlık yapmayı gerekli görmedim. Annem bana güveniyordu, ben de kendime güveniyordum. İçimden sürekli, “O sınavı kesin kazanacağım!” diyordum. Peki kazandım mı? Hayır Ama bu cevabı hemen vermeyelim, çünkü hikayem tam da burada başlıyor. Bursluluk sınavına iki ay vardı. Kendime sürekli, “Daha çok var, 1 ay kala başlarım,” diyordum. O bir ay nasıl geçti, anlatayım: Futbol maçları, gezmeler, televizyon… Öylece akıp gitti. Sonra bir ay kaldı. Bu sefer de kendimi, “Haftaya başlarım,” diye kandırmaya başladım. Ve zaman, o bildiğimiz acımasız hızında akıp gitti. Her saniye sınav tarihine bir adım daha yaklaşıyorum derken sınava sadece bir haftacık kalmıştı. İşte o gün, sonunda ciddiye almaya karar verdim. Geçtim masanın başına, aldım elime kâğıdı kalemi, başladım ça...